Het doet pijn om te zijn wie ik ben en te realiseren dat wat we tussen

Het doet pijn om te zijn
wie ik ben en te realiseren
niet meer valt te helen
en we zijn op ons bek gegaan
maar dat maakt niet uit
dat doen er zo velen
Uit de ruïne van ons gevoel
is toch nog iets gegroeid
en door tijd als water gebruiken
die ten volste bloeit
Kan uren met je praten
en het houd nooit op
de tijd is gevolgen
als ik weer eens kijk op de klok
en ik wil niet dat het stopt
Als uit de ruïne zoiets kan ontstaan
waarom laten mensen elkaar dan
niet wat vaker los
Waarom laten ze elkaar niet gaan
Als zoveel verdriet de kans creëert
dat ze beiden hebben geleerd
dat er vriendschap voor het leven kan ontstaan
en die kans word niet iedereen gegeven
en als het wel zo is, dan gebeurd het niet vaak
en duurt het moment van de kans maar even.