Kapot

Levenloos, nutteloos gekweld sta je daar dan.
met mond vol tanden.
niet wetend wat te zeggen
of wat je zou kunnen doen.
verbazing slaat als nog toe
ook al had je dit abrupte einde toch verwacht
Ze vertelt je het ligt niet aan jou.
Je moet blijven zoals je bent.
ik weet ik doe je pijn
ik weet dat dit je raakt
Ondertussen ben je nog bij de gedachten
die nog dwalen door je hoofd
van geluk en blijdschap.
ze worden langzaam verduisterd,
en door de waarheid totaal verwoest
ze zegt misschien zijn we iets te snel gegaan
en ik vraag mezelf af.
waarom ik weer zo ongeduldig wezen moest
03.07.03