30 jaar oud

Nu ik langzaam aan de 30 jaar heb gepasseerd
kijk ik terug met een blik op het verleden
en proberen te realiseren wat ik heb geleerd
van de momenten die ik nog altijd koester
diep in mijn hart, gevoelens die ik voor
sommige mensen had, hebben een plek gekregen
alleen soms lijk ik het allemaal her te beleven
Nu alweer bijna 30 jaar oud, en kijk terug met een blik
op het verleden, en vergelijk dan alles met het heden.
Zie waar ik had kunnen zijn, maar door altijd maar
risico’s te nemen, hield ik niets over behalve pijn
Ben nog steeds niet waar ik thuis hoor
dromen spoken nog steeds door mijn hoofd
is alleen zo jammer dat hoe meer tijd er voorbij gaat
hoe minder ik er zelf nog in geloof.
Dat ik van dromen waarheid kan maken,
dat ik in haar armen in slaap kan raken.
Zij mij ooit mijn eerste kindje schenkt
die ik dan al mijn liefde kan geven
en compleet verwen en bescherm
tegen al het kwaad in de wereld
zo goed als ik kan, zoals elke vader zou doen
Maar hoe meer tijd passeert des te meer in leer
dat het lijkt alsof dat lot niet voor mij is weggelegd
en dat ik mij soms even in iemands armen mag sluiten
voor een tijdje, en mijzelf even breng in de waan
dat ik compleet ben, en op de goede weg naar realiteit
maar enkele maanden later, zijn ze mij weer zat
en is het de deur die zij weer achter zich sluit
en daarmee blazen ze de kaars van mijn dromen keer op keer uit.
en ik weet niet hoeveel lucifers ik nog heb
om haar steek opnieuw aan te steken
voordat het doosje leeg is en het leven mij
niets anders heeft geleerd dan liefde te geven
maar het ontvangen is mij dan misschien gepasseerd.
of ik heb allemaal nooit begrepen, en totaal niets geleerd.