Als de tijd van geluk is vergaan

Als hij je heeft verlaten
en je alleen komt te staan
S’avonds alleen gaat slapen
komen langzaam aan de tranen
van het gemis, dat hij er niet meer is
Gaat niet zo zeer om hem
hoewel hij je de gevoelens gaf die je kent
Die je nu mist als je gaat slapen
en s’avonds alleen ligt op je bed
Mis je de warmte die straalt door de dekens
als je denkt aan toen hij nog naast je lag
Als de tijd is vergaan,
en je moet weer naar buiten
om op eigen benen te staan
Word je geconfronteerd
met dat wat je nog niet had geleerd,
je was altijd samen, nooit alleen,
nooit zonder iemand ergens heen.
Loop je buiten zie liefde
voor het eerst bloeien bij een ander,
vroeger was je er blind voor
leek het alsof je er niets om gaf.
Omdat je te druk was op je eigen wolk
en de liefde van anderen gewoon niet zag.
Als de tijd is vergaan,
dat je werd ingesloten in zijn armen
en dat het lijkt alsof niets je hart kan verwarmen
Moet je niet teuren, zulke dingen gebeuren
Het leven gaat verder, maar als je huilt en terug kijkt
veranderd er niets, en sta je stil iets wat je niet wilt.
Niets is wat het lijkt, wanneer je stil staat heb je niets bereikt
Nu ben je alleen, sterker dan ooit,
dat besef komt als je bent gewend aan de liefde om je heen,
Nu krijg je de kans, om te leren wie je zelf bent
en als de liefde jou weer heeft gevonden
weet je wat echte waardering is, voordat wat je mist
en dat je het daadwerkelijk kent.